PODE PASAR ...

¡ Pode pasar !

que pases, que pase, que pasen de todo

que só vivas para brincar e botar un grolo,

pode pasar.

¡ Pode pasar !
que sexas ti o que faga de suplente,
ou que non o intentes, e o que o intente que leve nos dentes,
pode que podería que pudiera pasar.

Pode pasar, e se pode pasar, pasará.

Pode pasar, que as frores biquen os coitelos,

pode pasar, que caian as lousas dos cruceiros,

pode pasar, que a teima che tire dos pelos,

pode pasar, que non queiras despertar dese pesadelo,

no que te fas amigo íntimo do demo.

¡Pode pasar!
pode pasar, que revente a presa,
que retén a miña xenreira,
esnaquizando todo ao seu paso,
queira deus ou non queira,

pode pasar.

¡Pode pasar!
pode pasar, que decaia o ánimo,
e a bravura se vaia esvaecendo,

na néboa pecha dun global desalento,
pode pasar.

¡Pode pasar!
pode pasar, que ter ideais,

sexa visto coma un exceso de fachenda,

e non me deixen voltar ao rabaño,

o resto das ouvellas.

E como che iba dicindo se pode pasar, pasará,

que pase ou que non pase, tamén esta na túa man.

COMA OS PAXAROS

                  Adicado a Naci e Israel pola súa voda

Veñen !
Veñen en marzo coma os paxaros,
a piar ás portas dos nosos corazóns mollados,
veñen e engalanan o tempo co seu doce canto namorado.

Tiran de morriña,
cando os refachos de futuro do vento do noroeste,
os van afastando do agarimo das súas casiñas.

¡ E volven !
Volven tamén coma os paxaros,
de cando en vez, de vez en cando,
para aniñar na terra de onde son nados.

Volven porque eles xuntos,
pintan a única cor que realmente nos aleda,
esa cor que lle da vida á primavera.

A CARÓN DO ULLA

                                      

                                Adicado aos meus bisavós

Nacín a carón do Ulla

aquela cando o inverno era inverno

e a primavera era verán,

olleite termando dunha candea

na romaría do Gundián.

Marchei ó xornal a vendimar a Rivadulla,

e ao albiscarte fiquei quedo e aterrado,

no medio da festa do Patio.

A chuvia fíxose co vento,

e a suba do río Prevediños,

impediu que te vira en Foxás

polo San Breixo.

Grazas ao pulo que me deu o viño da Paderna,

arranqueime a roubarche o noso primeiro baile,

se preguntas ós mozos de Arnois

aínda se lembran.

Logo viñeron as noites longas de espiño,

e eu laiábame do lonxe que ías moer,

do noso pequeno muíño.

Tardou en chegar a Santa Eulalia de Vedra,

co medo intenso de te atopar,

e que xa de min te esqueceras.

Nin San Vicente de Boqueixón,

nin o Pico de xaneiro,

coa túa madriña encamada,

sementei o centeo co corazón adoecendo.

Foi en Rivadulla, polo San Blas,

cando tremías ao atoparme entre a xente,

como a lapra da lareira

cando se deixa a porta da eira aberta,

e releábasme o baile sempre ata as últimas pezas.

Polos carnavais xa che tiña adicada unha regueifa,

só che me faltaba o cabalo,

para ir de xeneral a cantala á túa aldea.

Cando cheguei á festa da Virxe da Fonte,

andabas a bisbar de min coas mozas,

argallamos alí en Pousada,

para vernos no Pico de Maio a soas.

Só te puiden visitar polo San Xoán,

a herba seca non entendía de festas,

e San Paio de Codeso fóisenos coa sega.

No Santiaguiño de Vilanova de Vedra,

todo era un non parar de mirar e desexar,

e cando a cousa se puxo máis seria,

a lúa non se esquecera da hora de marchar.

Esfolei sete vastos carros, antes,

de que o San Ramón da Ponte viñera,

e na Illa dos Namorados,

chantei desesperado o xeonllo na terra.

Un murmurio trouxeran xa,

do permiso que che dera teu pai,

os últimos aires quentes do verán,

cando de volta te estaba bicando,

ti termabas dunha candea subindo o Gundián.

TEMPO DE FURADOS

“Mentres os teus pés pisen a nosa terra, non che me sexas furado” (XDR)

Adoecemos de ter espazos que necesitan ser enchidos, furados, que se volven a encher coa xente que fai a súa achega en forma de presenza, buratos, coma os que deixa ela, que non vai, ni quere, nin debe voltar, buracos, que son feridas de cravos enferruxados que acentúan a saudade, ocos, que deixaron persoas que se foron e que ninguén os pode cubrir, furados baldeiros que arrepían e abandonan os nosos corazóns a intemperie cruenta destas datas.

E tamén, furados, que poden ser tapados, aínda que sexa só por uns intres, co sinxelo sorriso dun neno, co aceno dunha mai, co abrazo dun amigo ou coa bontade dun estraño.

Bo Nadal

NAMORARSE EN SANTIAGO

Marchei á nosa cita,

como quen marcha para se meter

nun niño de estrugas.

Na quintana de mortos nunca xía,

pero a min, conxelouseme ao chegar,

unha imaxe túa.

Logo, de chateo,

cos meus contos,

bulían as túas palabras a sorrisos,

e de sorrisos a risas,

risas que arrolaban e batían,

ían e volvían repicando
polas lousas das rúas.

Volveuse morno o noso encontro

despóis da hora da cea,

eu tentaba de descubrir os segredos

que agochabas detrás da furna inaccesible,

que semellaba sela túa faciana,

pero tí volvías cada vez máis febles
as luces que clareaban a noite.

E bailamos, abofé que bailamos,

e cando os nosos beizos de ferro,
se ían pouco a pouco agarimando,

xusto nese intre, espertei,

espertei cun berro fondamente afogado.

Unha mágoa,

pero amiga,

¡ qué ben o pasamos !.

Aquelas verbas cun fío case afónico de voz,

focalizaban tódolos teus sentidos,

na procura de algo ao que agarrarte con paixón,

así, deleitado cos teus sorrisos,

brincaba o sol polas beirarrúas da túa esperanza.

Bulía a semana a cabalo de San Froilán,

só quedaban os ourizos secos das castañas

estrados polas leiras nas que de mozos brincástedes,

daquela non miravades máis alá das palabras.

Xemía algo moi forte e moi dentro do teu corpo,

abesullando cada aceno, cada pequeno motivo,

que servira para botarlle folgos ó teu corazón,

necesitado de cóxegas, de alento e de aloumiños.

As ondas do vento a debuxar a túa faciana,

xa non espertaban o celme dos teus sentimentos,

aquel tatexar inconfundible das capelas dos teus ollos,

non engaiolaba ao causante de tantos lamentos,

de tanta desleixa, de tantos esquezos, de tanta tanta laia,

NON A MAGOES

Ela, nai en potencia,
NAI,
elemento imprescindible
para a vida,
colo que achega
de pel tecida polas bolboretas.

Tí, enxendro de besta,
sumando que quita,
recoñece o feble que eres,
tí, que non a mereces,
arrédate de ela para sempre.