Unha landra enfeitizada
que se bicou coa terra.
Un carballo para Xoán
e un anaquiño de leira.
Un carballo para Xoán,
que resista a máis forte das saraibas,
que o protexa da solleira
e acubille esperanza.
Un carballo para Xoán
onde aniñen paixón e desexos,
e soños que aprederán a voar
con cadanseu latexo.
Un carballo para Xoán,
de caste castrexa,
zume de morriña
e polas de mar.
Un carballo para Xoán,
e un anaquiño de leira,
cos seus aneis de memoria
onde arar primaveras.
que se bicou coa terra.
Un carballo para Xoán
e un anaquiño de leira.
que resista a máis forte das saraibas,
que o protexa da solleira
e acubille esperanza.
onde aniñen paixón e desexos,
e soños que aprederán a voar
con cadanseu latexo.
de caste castrexa,
zume de morriña
e polas de mar.
e un anaquiño de leira,
cos seus aneis de memoria
onde arar primaveras.
me resulta dificil escribir otro idioma y sin cara es triste pero no puedo lo siento gracias por comentarme
ResponderEliminarbueno te traduje y te felicito me has encantado saludos
ResponderEliminarTiene esa fuerza que tiene el caballo, tu poema.
ResponderEliminarUn abrazo, feliz Domingo
Qué pena que tienes el blog paralizado, se te echa de menos.
ResponderEliminarUn abrazo.