martes, 28 de febrero de 2017

APRESADO

Vexo avellentarse as casas,
máis do que o fan as persoas,
e cambiar a paisaxe,
máis a presa que as estacións.

E teño a obriga sustentable
do sorriso,
para non caer,
nunha longa pena insuperable.

Os copos de neve,
asemellan vágoas,
caendo,
dun ceo que berra
un silencio amortecido.

Fai tempo,
parecía máis sinxelo,
fuxir,
deste encoro esbaradío.


3 comentarios:

  1. Huir no tiene medida
    es el desvanecerse de un copo sobre la sonrojez de una mejilla.
    Pasa y cuando vuelve es el aire quien cambiò su eterea meloDia.

    Abrazo☆

    Pd. Disculpa que no comente en gallego pero lo entiendo mejor que lo hablo o escribo.

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Fuxir é preciso, cando a contorna é monótona e non entendes o motivo polo cal é así, precisas emprender a túa marcha, para logo atoparlle o senso. Apertas.

      Eliminar
  2. cuanto romance de palabras en una madrugada vacia
    me encantó tu texto

    ResponderEliminar