APRESADO

Vexo avellentarse as casas,
máis do que o fan as persoas,
e cambiar a paisaxe,
máis a presa que as estacións.

E teño a obriga sustentable
do sorriso,
para non caer,
nunha longa pena insuperable.

Os copos de neve,
asemellan vágoas,
caendo,
dun ceo que berra
un silencio amortecido.

Fai tempo,
parecía máis sinxelo,
fuxir,
deste encoro esbaradío.

COMEZO CONTINUO

Abrín a fiestra,
e as portas,
e a disposición de abrir,
abríndose así a mente,
as direccións,
as estradas sen fin,
e crín que todo
encomezaba de novo,
e nese encomezar,
quedei atorado,
comezando,
encomezando,
comezando,
ata bater,
coa inmobilidade
do comezo continuo.

QUE VEN A PRIMA VERA

Teño novas,

despois de tanta espera,

disque ven a prima,

unha tempada de visita,

disque ven a prima Vera,

que ven de visitala Arxentina,

disque ven cruzando o mar,

nun barco xigante,

tirado polas chuponas,

que capturou cando volvían do Sargazos.

Disque trae con ela,

sementes boas para a colleita,

disque ven todos os anos,

para abrir o ceo e traer os paxaros,

seica de polisón a bordo,

tamén ven Cupido,

e que nadie o pode ver,

a pesar de non estar escondido.

NOITE DE PRIMAVERA

Embéxanme hoxe,

tódalas persoas que me ollan,

coa miña mirada brincadeira,

e co meu fermoso sorriso aberto,

reparto pétalos de flores,

que con relucentes cores

visten de luz as caras dos peóns.

Troquei o longo sono da desesperanza,

polo ánimo esperto do debezo,

e alistado nas miñas ringleiras,

zorrega o sol,

e as estrelas da noite lumieiras,

coas que converso,

na inmensidade espectral da soidade,

e coas que entre leria e leria, confeso,

que unha noite de primavera cuspidiña a esta,

co bico enfeitizado dunha fada,

sí, … soñei, soñei que me namoraba.

TRAXE DE POETA

Quería desfrutar de ti,

bailar ao son das bolboretas,

estudar o reflexo azul

que o ceo lle da á mar,

cando esta verdea,

peitear coa man,

o frescor que ateiga a herba.

Cantarexar nas terrazas das cafetas,

como as pombas nos balcóns cantarexan.

Pero aborrecécheste de min,

da mediocridade dos meus versos,

e as nubes brancas,

trocáronse a negras,

empapando sen pudor,

o meu fráxil traxe de poeta,

empapando con él tamén,

as apoucadas follas da miña libreta.

NAMORARSE EN GALEGO

Iste meu sentir,

que dende que son sento,

eche un amor, un querer,

que ás veces, a demasía, vira a lamento.

Un querer pecho e denso,

coma unha longa noite de inverno,

que sala a miña artesa de sentimentos,

deixando intacto e protexido,

o pulo herdado da saudade.

Saudade que se agocha,

que só aflora,

ao escoitar o rumor da nosa fala,

ou ao albiscar o accidentado verde,

da nosa belida e inesquecible paisaxe.

Aínda que non canse a pena,

na súa penitencia de penar,

cando a oleaxe te envolve,

nin deixe deprimidamete de bater no chan,

a chuvieira bébeda de carraxe.

Camiño na memoria,

roteiros de toxos

e de xestas brincadeiras,

soño que adiviño a ollar vistas,

dende o refuxo do alto do monte.

Sobrevoo a serpe que labra o río,

e que ten a ría por cabeza,

e aterro nunha praia para sentirme faro,

peiteado a diario polo ar,

coma inpertérrita testemuña,

da insondable riqueza,

que atesoura o mar.

ALÉN DOS ANOS

                                                Parabéns Alen

Lémbrome de acordar ao mundo.
unha tarde de camiño a visitarte,
un catarro atorara a fiestra do teu cuarto,
apuntabamos xa daquela,
a ganas de demo con fame de diantre,
arrebolábamos centos de bolas de golf polo aire,
coma se non houbese preto nada fráxil,
sen medo ningún,
de que ao baternos nos mancasen.
Arrancaba a miña biografía,
sendo nós,
veciños e curmáns de sangue.

Fomos collendo e perdendo autobuses,
autocares que ían á escola,
coches que volven do traballo.
Namentres todo bule,
hay cousas que cambian,
hay cousas que non cambiaron,
aínda debuxamos soños fantasiosos,
enriba de fracos papéis en branco,
aínda segues sendo aquel corazón valoroso,
que vive pegado á cociña dun restaurante,
e seguimos a ser,
coma sempre seremos,
veciños e curmáns de sangue.