DEREITO A DESAFACERSE

Porque xa non quero,

xa non quero máis,

que as coiteladas

do escalpelo enferruxado da túa boca

me firan.

So preciso,

espantala buxaina

que bailas darredor do meu corazón

e voltar a botarme a voar,

voar a rentes doutros lumes,

a rentes doutras mareas.

E xa ceibo,

recuperar novamente,

o dereito a errar na escolla,

o dereito a procurar

o comezo

doutra historia.

LEMBRA: TODOS CAMINHOS TE LIGAM A MIN

NADO EN REIS

                    Para o meu amigo Xosé Constenla 

Partiu agora o inicio,
despegou neste tren no que imos,
comeza o espazo dos soños que cumprir,
o tempo de extraviar os rumbos esquecidos,
a hora de deixarse o coiro, de ser preciso, no camiño.

Mira ben esta vez o que desexas,
se nos metes nunha lea,
que sexa unha lea pequena,
e si é grande,
pois que valga ben a pena,
o caso é atoparte,
no cumio do alto do escenario,
na soidade dunha clase chea,
ou nunha pequena taberna baleira.

Espéranos un ano de aventuras memorábeis,
ti afina a valía que eu quento a entrega,
voaremos para buscarlle as costas á lúa chea,
nunha noite tola ao serán dun limiar de reis.

NADAL QUE ME MATA 1

Cando a noite se pon solitaria,
e as tellas descubren que escampa,
todos somos un a loitar contra o frío,
tendendo tanto a man coma as mantas,
para logo repartires apertas sumarias,
coma reaccionarios que non bulen,
que non treman nin achantan.

Mentres esgarrafexa o lume as súas bágoas,
debaixo doutras tellas mal telladas,
incapaces xa de aquelar,
a teima fachendosa do egocentrismo,
que se enxendra na illa aillada,
e se rega coa vaidade zugada da incomunicación.

Sexa eu o Miño, 
sexas ti o Atlántico,
sexa A Guarda testemuña,
da língua do meu río 
aterrando na boca do teu mar.

PODE PASAR ...

¡ Pode pasar !

que pases, que pase, que pasen de todo

que só vivas para brincar e botar un grolo,

pode pasar.

¡ Pode pasar !
que sexas ti o que faga de suplente,
ou que non o intentes, e o que o intente que leve nos dentes,
pode que podería que pudiera pasar.

Pode pasar, e se pode pasar, pasará.

Pode pasar, que as frores biquen os coitelos,

pode pasar, que caian as lousas dos cruceiros,

pode pasar, que a teima che tire dos pelos,

pode pasar, que non queiras despertar dese pesadelo,

no que te fas amigo íntimo do demo.

¡Pode pasar!
pode pasar, que revente a presa,
que retén a miña xenreira,
esnaquizando todo ao seu paso,
queira deus ou non queira,

pode pasar.

¡Pode pasar!
pode pasar, que decaia o ánimo,
e a bravura se vaia esvaecendo,

na néboa pecha dun global desalento,
pode pasar.

¡Pode pasar!
pode pasar, que ter ideais,

sexa visto coma un exceso de fachenda,

e non me deixen voltar ao rabaño,

o resto das ouvellas.

E como che iba dicindo se pode pasar, pasará,

que pase ou que non pase, tamén esta na túa man.

COMA OS PAXAROS

                  Adicado a Naci e Israel pola súa voda

Veñen !
Veñen en marzo coma os paxaros,
a piar ás portas dos nosos corazóns mollados,
veñen e engalanan o tempo co seu doce canto namorado.

Tiran de morriña,
cando os refachos de futuro do vento do noroeste,
os van afastando do agarimo das súas casiñas.

¡ E volven !
Volven tamén coma os paxaros,
de cando en vez, de vez en cando,
para aniñar na terra de onde son nados.

Volven porque eles xuntos,
pintan a única cor que realmente nos aleda,
esa cor que lle da vida á primavera.