ALÉN DOS ANOS

                                                Parabéns Alen

Lémbrome de acordar ao mundo.
unha tarde de camiño a visitarte,
un catarro atorara a fiestra do teu cuarto,
apuntabamos xa daquela,
a ganas de demo con fame de diantre,
arrebolábamos centos de bolas de golf polo aire,
coma se non houbese preto nada fráxil,
sen medo ningún,
de que ao baternos nos mancasen.
Arrancaba a miña biografía,
sendo nós,
veciños e curmáns de sangue.

Fomos collendo e perdendo autobuses,
autocares que ían á escola,
coches que volven do traballo.
Namentres todo bule,
hay cousas que cambian,
hay cousas que non cambiaron,
aínda debuxamos soños fantasiosos,
enriba de fracos papéis en branco,
aínda segues sendo aquel corazón valoroso,
que vive pegado á cociña dun restaurante,
e seguimos a ser,
coma sempre seremos,
veciños e curmáns de sangue.

DEREITO A DESAFACERSE

Porque xa non quero,

xa non quero máis,

que as coiteladas

do escalpelo enferruxado da túa boca

me firan.

So preciso,

espantala buxaina

que bailas darredor do meu corazón

e voltar a botarme a voar,

voar a rentes doutros lumes,

a rentes doutras mareas.

E xa ceibo,

recuperar novamente,

o dereito a errar na escolla,

o dereito a procurar

o comezo

doutra historia.

LEMBRA: TODOS CAMINHOS TE LIGAM A MIN

NADO EN REIS

                    Para o meu amigo Xosé Constenla 

Partiu agora o inicio,
despegou neste tren no que imos,
comeza o espazo dos soños que cumprir,
o tempo de extraviar os rumbos esquecidos,
a hora de deixarse o coiro, de ser preciso, no camiño.

Mira ben esta vez o que desexas,
se nos metes nunha lea,
que sexa unha lea pequena,
e si é grande,
pois que valga ben a pena,
o caso é atoparte,
no cumio do alto do escenario,
na soidade dunha clase chea,
ou nunha pequena taberna baleira.

Espéranos un ano de aventuras memorábeis,
ti afina a valía que eu quento a entrega,
voaremos para buscarlle as costas á lúa chea,
nunha noite tola ao serán dun limiar de reis.

NADAL QUE ME MATA 1

Cando a noite se pon solitaria,
e as tellas descubren que escampa,
todos somos un a loitar contra o frío,
tendendo tanto a man coma as mantas,
para logo repartires apertas sumarias,
coma reaccionarios que non bulen,
que non treman nin achantan.

Mentres esgarrafexa o lume as súas bágoas,
debaixo doutras tellas mal telladas,
incapaces xa de aquelar,
a teima fachendosa do egocentrismo,
que se enxendra na illa aillada,
e se rega coa vaidade zugada da incomunicación.

Sexa eu o Miño, 
sexas ti o Atlántico,
sexa A Guarda testemuña,
da língua do meu río 
aterrando na boca do teu mar.

PODE PASAR ...

¡ Pode pasar !

que pases, que pase, que pasen de todo

que só vivas para brincar e botar un grolo,

pode pasar.

¡ Pode pasar !
que sexas ti o que faga de suplente,
ou que non o intentes, e o que o intente que leve nos dentes,
pode que podería que pudiera pasar.

Pode pasar, e se pode pasar, pasará.

Pode pasar, que as frores biquen os coitelos,

pode pasar, que caian as lousas dos cruceiros,

pode pasar, que a teima che tire dos pelos,

pode pasar, que non queiras despertar dese pesadelo,

no que te fas amigo íntimo do demo.

¡Pode pasar!
pode pasar, que revente a presa,
que retén a miña xenreira,
esnaquizando todo ao seu paso,
queira deus ou non queira,

pode pasar.

¡Pode pasar!
pode pasar, que decaia o ánimo,
e a bravura se vaia esvaecendo,

na néboa pecha dun global desalento,
pode pasar.

¡Pode pasar!
pode pasar, que ter ideais,

sexa visto coma un exceso de fachenda,

e non me deixen voltar ao rabaño,

o resto das ouvellas.

E como che iba dicindo se pode pasar, pasará,

que pase ou que non pase, tamén esta na túa man.